Na uzębienie człowieka składa się 20 zębów mlecznych (w dzieciństwie) i 32 zęby stałe. Wśród zębów wyróżniamy siekacze, kły, przedtrzonowce i trzonowce. W uzębieniu mlecznym nie występują zęby przedtrzonowe. Siekacze i kły mają jeden korzeń, zęby przedtrzonowe jeden lub dwa, a trzonowe – dwa lub trzy korzenie. Ostatni ząb trzonowy stały (ósemka) może mieć różną liczbę korzeni. Zęby mleczne zaczynają się wyrzynać u dzieci 6-miesięcznych i wyrzynają się przez następne 2 lata.Wymiana zębów mlecznych na stałe rozpoczyna się ok. 5-6 roku życia. Stopniowo dochodzi do resorpcji (zanikania) korzeni zębów mlecznych. Zęby zaczynają się ruszać i wypadają. Wyrzynanie się zębów stałych przebiega w kilku etapach. Najpierw u 6-9-latków wyrzynają się pierwsze trzonowce (szóstki) i siekacze. Ostatnie zęby trzonowe u wielu osób wyrastają czasami powyżej 20 roku życia, często nie wszystkie, a u niektórych w ogóle się nie pojawiają. Tylko 50% dorosłych ma wszystkie 4 ósemki.
Najważniejszym powodem chorób zębów mlecznych jest nieprzestrzeganie higieny jamy ustnej dziecka. Myć należy już pierwszy ząbek, który pokaże się w buzi. Przed ułożeniem malucha do snu matka powinna przetrzeć mu ząbki gazą nawiniętą na własny palec, zwilżoną wodą albo naparem rumianku. Tak samo przeciera się dziąsła i wszystkie zakamarki w buzi. W ten sposób ją odkażamy i masujemy dziąsła, co ułatwia późniejsze wyrzynanie się zębów stałych. Gdy dziecko ma już kilka zębów (w wieku 8-10 miesięcy) może samo próbować je myć. Początkowo będzie to zabawa w czasie kąpieli. Z każdym dniem oczywiście pod okiemj rodziców, zacznie radzić sobie coraz lepiej. Gdy nauczy się nie połykać buzią i wypluwać wodę, powinno myć zęby pastą, początkowo bez fluoru, a około 3 roku życia można wprowadzić pastę dla dzieci z fluorem. Pasty nie może być za dużo, by dziecko jej nie połykało. Rodzice powinni podpatrywać jak malec sobie radzi, dopilnować by mył zęby wystarczająco długo i dokładnie.
Pierwsze spotkanie dziecka z dentystą jest wydarzeniem, które może mieć poważne konsekwencje dla jego późniejszego nastawienia do leczenia stomatologicznego. Negatywne doświadczenia z dzieciństwa, związane z kontaktem z dentystą, mogą być jedną z przyczyn dentofobii. Bardzo duże znaczenie ma odpowiednie przygotowanie dziecka do pierwszego kontaktu z dentystą. Zbyt często rodzice, którzy odczuwają strach przed leczeniem, nieświadomie przekazują pociechom swoje lęki. „Nie bój się, pan doktor nie zrobi ci krzywdy”, „nie bój się nic nie będzie bolało” to zapewnienia, które przynoszą najczęściej odwrotny od zamierzonego skutek. A to właśnie od rodziców dziecko powinno dowiedzieć się, że wizyta w gabinecie nie jest niczym niezwykłym, a „pan doktor” musi poprostu sprawdzić, czy wszystkie ząbki są zdrowe. Dostępne na naszym rynku książeczki i zestawy „narzędzi” stomatologicznych dla dzieci pomagają zaznajomić malucha z przebiegiem takiej wizyty.
Ból zębów zdarza się niemal każdemu z nas. Może on wynikać z nieprawidłowej higieny jamy ustnej, która doprowadziła do próchnicy albo reakcji nadwrażliwych zębów na zimne czy ciepłe potrawy. Nie należy lekceważyć takiego bólu, nieleczone ubytki mogą prowadzić bowiem do zakażeń i problemów z dziąsłami. Ból może być samoistny lub wystepować pod wplywem jakiegos bodzca takiego, jak ciepło, zimno lub nacisk. Może mieć charakter stały i napadowy, pulsujący oraz kłujący. Ważne jest rozpoznanie natężenia bólu i określenie go na skali silny – słaby. Istotne jest jego ewentualne promieniowanie. Udzielenie odpowiedzi na zadane przez stomatologa pytania pozwolą na ustalenie przyczyny bólu. Pamiętajmy, że gdy tylko poczujemy ból zęba należy skontaktować się ze stomatologiem. Pozwoli to uniknąć poważnych komplikacji i ewentualnych ekstrakcji lub leczenia endodontycznego. Poza łykaniem środków przeciwbólowych można spróbować trzymać w ustach przez jakiś czas zimną wodę lub zimny napar z mięty. Sprawdzoną metodą jest ssanie kostek lodu czy przykładanie zimnych kompresów do opuchniętych policzków.
Jest to zabieg polegający na zabezpieczeniu głębokich bruzd świeżo wyrżniętych zębów u dzieci i młodzieży przy pomocy specjalnej uwalniającej fluor żywicy. Zabieg ten ma na celu utrudnienie kolonizacji bruzdy przez bakterie próchnicotwórcze. Powinno się go wykonać jak najwcześniej po wyrżnięciu się zęba, gdy tylko jego powierzchnia żująca pojawi się w całości ponad dziąsłęm. Jest jedyną metodą o udowodnionej skuteczności w zapobieganiu próchnicy pierwszych trzonowców, tzw. szóstek; można także w ten sposób zabezpieczać wszystkie trzonowce i przedtrzonowe.
lakierowanie to pokrywanie gładkich powierzchni zębów preparatami zawierającymi fluor. Lakierować można zęby zdrowe, dokładnie umyte przez stomatologa. Zabieg powtarza się co pół roku. Co trzy miesiące wykonuje się go u dzieci mających bardzo słabe zęby lub często leczonych antybiotykami, a także u dzieci niepełnosprawnych. Lakowanie polega na wypełnieniu naturalnych zagłębień i bruzd w zębach specjalnymi preparatami.  
Implant, wbrew obiegowej opinii, to sama śruba wkręcana w kość, imitująca korzeń zęba. Wiele osób niesłusznie nazywa implantami cały zestaw: śruba, mocowanie i korona. Niezależnie od terminologii, warto zapamiętać, że implanty służą po prostu do rekonstrukcji braków uzębienia. Na implantach mocować można różnego rodzaju protezy, mosty i korony protetyczne.Implanty są jakby sztucznym korzeniem. Implanty mogą być wszczepione zarówno w szczęce jak i w żuchwie, mogą być pojedyncze lub można wszczepić kilka. Sposobów leczenia implantologicznego jest wiele podobnie jak dużo jest rodzajów implantów. To pozwala wybrać wariant najkorzystniejszy w każdym indywidualnym przypadku. Rodzaj wszczepu zależy od potrzeb pacjenta, finansów, jakości kości, ogólnego zdrowia oraz czasu który pacjent może poświęcić na leczenie.
Zwykle uważamy, że największym wrogiem zębów jest próchnica. Tymczasem po ukończeniu 35. roku życia więcej szkody wyrządza paradontoza – groźna choroba przyzębia. Polega ona na stopniowym odsłanianiu szyjek zębów. Jakie są pierwsze objawy świadczące o paradontozie? Pierwszych objawów można nie zauważyć. Nasze zaniepokojenie powinna wzbudzić przede wszystkim każda zmiana w wyglądzie dziąseł. Gdy są nabrzmiałe, zaczerwienione lub krwawią, należy iść do lekarza stomatologa. Nie należy też z tym zwlekać, gdy zęby stają się nadwrażliwe na ciepło i zimno, tworzy się na nich kamień nazębny, gdy czujemy niesmak w ustach lub wyczuwamy przykrą woń wydobywającą się z jamy ustnej. Sygnałem alarmowym jest rozchwianie zębów (nawet jednego), z odsłonięciem szyjek zębowych. Czy i w jaki sposób można zapobiec paradontozie? Przede wszystkim trzeba często (co najmniej dwa razy dziennie), a jeśli to możliwe – po każdym posiłku, myć zęby. Co najmniej raz na pół roku musimy chodzić na kontrolne wizyty do stomatologa, a co sześć miesięcy usuwać kamień, odkładający się na zębach. Należy również przestrzegać odpowiedniej diety. Jakie środki higieny powinny stosować osoby zagrożone chorobą? Zacznijmy od właściwej szczoteczki – zalecamy szczoteczkę o średniej twardości lub miękką. Trzeba ją wymieniać nie rzadziej niż raz na dwa miesiące. Jeśli chodzi o pasty to zaleca się sięgnąć po pasty, które zapobiegają osadzeniu się kamienia nazębnego, lub po preparaty zapobiegające parodontozie. Warto też skorzystać ze środków uzupełniających higienę jamy ustnej – nitki, wykałaczki z miękkiego drewna oraz wodne irygatory wypłukujące resztki jedzenie z kieszonek dziąsłowych i jednocześnie masujące dziąsła.
Jest to rodzaj czapeczki zakładanej na stałe (cement), na oszlifowany ząb. Korony zakłada się na zęby, których zrąb uległ zniszczeniu z powodu próchnicy, urazu lub licznych wypełnień. Wykonuje się korony metalowe, metalowe licowane ceramiką i pełnoceramiczne. Ponieważ czynnik estetyczny, poza trwałością, jest dla pacjentów głównym kryterium jakim się kierują w wyborze korony, dlatego najczęściej wykonywane są korony lane licowane porcelaną lub korony pełnoceramiczne.

Na uzębienie człowieka składa się 20 zębów mlecznych (w dzieciństwie) i 32 zęby stałe. Wśród zębów wyróżniamy siekacze, kły, przedtrzonowce i trzonowce. W uzębieniu mlecznym nie występują zęby przedtrzonowe. Siekacze i kły mają jeden korzeń, zęby przedtrzonowe jeden lub dwa, a trzonowe – dwa lub trzy korzenie. Ostatni ząb trzonowy stały (ósemka) może mieć różną liczbę korzeni.

Protezy szkieletowe, w odróżnieniu do akrylanowych, mają zmniejszoną do minimum niewygodną dla pacjenta płytę podniebienną. W wariantach klasycznych protezy te muszą mieć w swojej budowie klamry, które są mniej lub bardziej widoczne. W wariantach estetycznych wykonujemy protezy szkieletowe, które opierają się na koronach teleskopowych lub zatrzaskach czy zasuwach.W niektórych przypadkach proponujemy pacjentom szynoprotezy, czyli protezy szkieletowe ze specjalną szyną podtrzymującą (zabezpieczającą) zęby przed rozchwianiem. Protezy nylonowe to najnowsze rozwiązanie protetyki stomatologicznej. Są one doskonałą alternatywą dla tradycyjnych całkowitych i częściowych protez akrylowych. Wykonane są ze specjalnego elastycznego tworzywa, które zapewnia protezie odporność na złamanie i znacznie większy komfort użytkowania. W porównaniu do tradycyjnych protez wykonanych z akrylu mają wiele zalet, które sprawiają, że ich użytkowanie jest dużo łatwiejsze i przyjemniejsze dla pacjenta:
  • są dużo cieńsze od protez standardowych
  • mają lepsze utrzymanie – nie spadają
  • nie wywołują reakcji alergicznych
  • nie mają metalowych klamer – estetyczne klamry w kolorze dziąseł
  • są lekkie i elastyczne – nie łamią się i nie pękają
  • mają mniejszy zasięg – zajmują mniej miejsca w jamie ustnej
  • nylon jest bardzo transparentny, przez co doskonale komponuje się z naturalną śluzówką pacjenta
Co to są protezy bezklamrowe? Proteza szkieletowa bezklamrowa to proteza umocowana na specjalnych: zatrzaskach, zasuwach lub teleskopach, co sprawia, że stabilnie i mocno trzyma się podłoża. Daje to użytkownikowi protezy swobodę i komfort podczas rozmów i jedzenia, oraz dobry efekt kosmetyczny. Należy zawsze pamiętać o rozważeniu metod kombinowanych, gdzie szerokie zastosowanie ma implantoprotetyka.
Krwawienie występujące bezpośrednio po ekstrakcji lub w ciągu pierwszej doby jest krwawieniem pierwotnym. Występuje ono bardzo często u pacjentów po zabiegach chirurgicznych w jamie ustnej. Są to z reguły krwawienia niegroźne, trwające od kilkudziesięciu minut do kilku godzin. Mogą wystąpić u każdego pacjenta nawet przy prawidłowych wartościach parametrów określających krzepnięcie krwi. W razie utrzymywania sie krwawienia należy zgłosić sie do lekarza wykonującego zabieg. Wszystkie krwawienia występujące kilka dni po ekstrakcji zęba, a których przyczyną nie jest uraz mechaniczny powstały podczas jedzenia, czy też szczotkowania zębów, mogą świadczyć o zaburzeniach w układzie krzepnięcia. W tym przypadku należy skonsultować sie z lekarzem stomatologiem wykonującym zabieg, który wykluczy uraz mechaniczny, bądź inną przyczynę stomatologiczną.